Turystyczne Forum Wiedzy

Świnoujście Stawa „Młyny”

admin — Wed, 21 Sep 2011 10:46:02 +0000

Idąc ku wschodowi osiągamy ujście rzeki Świny ujęte w dwa potężne falochrony. Falochron zachodni zbudowany z wielkich głazów narzutowych wiedzie ku widocznej z daleka stawie nabieżnikowej „Młyny”. Falochrony, które obecnie oglądamy zostały zbudowane po wojnach napoleońskich (1818′— 1823). Podjęto wówczas wielkie prace, których celem było ostateczne uregulowanie ujścia Świny. Opracowany plan przewidywał na te cele olbrzymie wydatki w wysokości 1,5 miliona talarów. ‘Zgromadzono wielkie ilości głazów narzutowych. Według tradycji kamienie miały pochodzić z ruin legendarnej Winety, bogatego miasta zatopionego przez morze, które obecnie naukowcy utożsamiają z Wolinem.
Falochrony to olbrzymie języki kamienne sięgające głęboko w morze; wschodni — znajdujący się naprzeciwko nas — ma ok. 1400 m długości. Zachodni — na którym stoimy — jest nieco krótszy — ok. 1000 m. Ponieważ — zarówno w wyniku działań wojennych, jak i pracy morza — niektóre partie falochronów uległy uszkodzeniu, były one wielokrotnie remontowane. Większe prace przeprowadzono w 1. 1955—57. Polscy hydrotechnicy obłożyli głowice konstrukcji olbrzymimi betonowymi „gwiazdo-blokami” o wadze 5—12 ton, które doskonale załamują fale morskie.
Wchodzimy na kamienny falochron (przy pogodzie sztormowej należy tej partii wycieczki zaniechać, ponieważ wówczas fale przelewają się przez falochron — trasa jest więc niebezpieczna; natomiast przy pogodzie słonecznej jest to jeden z przyjemniejszych i zdrowszych spacerów. Uwaga: dzieci silnie trzymać za ręce). Przez środek falochronu idzie dość głęboka rynna, która załamuje fale przelewające się górą.
Na głowicy falochronu stawa „Młyny”, ma ona kształt wiatraczka i jest nie tylko charakterystycznym elementem portu w Świnoujściu witającym żeglarzy, ale również wskazuje wejście do portu.
Stojąc przy stawie „Młyny” spójrzmy na horyzont. Daleko na wschodzie w odległości ok. 15 km widoczne są wzniesienia wyspy Wolin. Od tych wzniesień aż po Świnę ciągnie się Mierzeja Przy tor-ska — zachodni półwysep Wolina, którego geneza jest podobna jak mierzei, na której leży Świnoujście. Dokładnie jest widoczna jasna plama wielokilometrowej plaży obramowana otaczającym ją od południa lasem. Bliżej różne budowle portu w Świnoujściu z wysuwającą się na pierwszy plan latarnią morską. Rozległa jest również panorama w kierunku zachodnim; sięga ona po opisane w poprzednim spacerze niemieckie kąpieliska, za którymi widoczny jest klifowy brzeg wyspy Uznam.
Turystom, którzy w Świnoujściu przebywają dłuższy czas i dysponują wieczorem wolnym czasem zwraca się uwagę na urok tej panoramy o zachodzie słońca. Piękny jest również widok jeszcze później, już zupełnym wieczorem, gdy na horyzoncie wschodnim widać światła Międzyzdrojów, na zachodnim światła kąpielisk niemieckich, a na morzu oświetlone statki’. Do tego dochodzą systematyczne blaski latarni morskiej.

Dziwnów
Dziwnówek

Podobne artykuły:

Opuszczamy plażę i wchodzimy w Świdne Lasy – Świnoujście

admin — Mon, 19 Sep 2011 10:10:44 +0000

Opuszczamy plażę i wchodzimy w Świdne Lasy, porastające tereny wydmowe. Lasy te są mieszane z dużą przewagą sosny, zajmują po polskiej stronie powierzchnię ok. 7 km2 i ciągną się dalej ku zachodowi, aż po niemieckie kąpieliska.
Ścieżka, najpierw piaszczysta, po kilku minutach zmienia się w doskonałą drogę wiodącą obok ruin poniemieckich fortyfikacji. Po ok. 500 m osiągamy ul. Wojska Polskiego i przejście graniczne dla turystów. Ul. Wojska Polskiego zaprowadzi nas do śródmieścia.
W rejonie ul. Wojska Polskiego powstaje duże, nowoczesne osiedle willowe, budowane głównie przez rybaków i marynarzy, noszące nazwę Posejdon. W kierunku południowym ciągną się dalsze partie Świdnych Lasów. Są one tutaj dość podmokłe, a więc odpowiadają swej nazwie, wywodzącej się od wilgoci.
Ul. Wojska Polskiego łączy się z ul. Żymierskiego i prowadzi w kierunku z daleka widocznej, nowoczesnej Dzielnicy Grunwaldzkiej (opisanej w wycieczce nr 2). Po drodze mijamy bar „Turysta”, duży ośrodek zdrowia, pogotowie ratunkowe (z apteką) i dochodzimy do centrum miasta. Są tutaj liczne restauracje i kawiarnie, można więc odpocząć, a następnie autobusem miejskim wrócić nad brzeg Bałtyku.

Plażą ku wschodowi do stawy nabieżnikowej „Młyny” przy ujściu Świny — obok zabytkowych fortyfikacji do Kapitanatu Portu.
Trasa długości ok. 4 km, czas co najmniej 3 godz. Aż do stawy „Młyny” spacer ma znaczenie lecznicze (pozytywne działanie na górne drogi oddechowe, przewlekłe nerwice itp.). Osoby odbywające spacer leczniczy powinny z falochronu wrócić przez las do kąpieliska.
Opisany spacer zapoznaje z niektórymi urządzeniami morskimi i pozwala obejrzeć rozległą panoramę (20—25 km) rozciągającą się od Międzyzdrojów aż po niemieckie kąpieliska. Na dalszym odcinku trasy znajdują się unikalne w skali kraju dawne fortyfikacje ujścia Świny zbudowane dla obrony przed Szwedami.
Spacer rozpoczynamy u wylotu ul. Powstańców Śląskich (rejon restauracji „Albatros”). Wędrujemy na wschód, obok muszli koncertowej, aż do partii lasów. Następnie jednym z przejść przechodzimy nad brzeg morza. Na trasie można zobaczyć liczne ruiny dawnych fortyfikacji niemieckich z ostatniej wojny (wszystkie zgodnie z postanowieniami poczdamskimi są wysadzone w powietrze).

urlop
travel
Turystycznie

Podobne artykuły:

Plażę w Świnoujściu odwiedzali liczni znani…

admin — Thu, 15 Sep 2011 10:07:26 +0000

Plażę w Świnoujściu odwiedzali Polacy — nawet gdy ziemie te należały do Rzeszy Niemieckiej. Mówią o tym liczne wspomnienia. Opisuje swój pobyt między innymi Magdalena Samozwaniec (wspominając spotkanie w Świnoujściu cara Mikołaja II z cesarzem Wilhelmem II w 1907 r.). Kąpielisko było miejscem wypoczynku pisarzy, artystów, dyplomatów i mężów stanu.
Spośród wybitniejszych Polaków, którzy tutaj wypoczywali i tworzyli, wymienić należy przede wszystkim kompozytora Feliksa Nowowiejskiego (ulica nazwana jego imieniem znajduje się w strefie przymorskiej). Feliks Maria Nowowiejski urodził się na Warmii w 1877 r. (zmarł w 1946 r.). Tutaj prawdopodobnie Nowowiejski zetknął się z podaniami o słowiańskim Wolinie i napisał operę — oratorium „Legenda Bałtyku” (libretto Walerii Szaley-Groel).

Z innych utworów tego kompozytora należy wymienić popularną pieśń „Wolności słońce pieści lazur…” i „Pieśń rycerzy Krzywoustego”.
Idziemy brzegiem Bałtyku, jednego z najmłodszych mórz ziemi. Według nauki zbiornik ten liczy zaledwie 16 tys. lat, w którym to okresie przeszedł kilka etapów przeobrażeń. Obecnie jest to morze śródziemne, tzn. prawie dokoła otoczone lądami, stosunkowo niewielkie i raczej płytkie. Powierzchnia Bałtyku wynosi zaledwie 386 tys. km2, średnia głębokość 86 m, największa głębia 459 m. Obszary wodne przylegające do polskiego wybrzeża są bardzo płytkie i sięgają zaledwie kilkunastu metrów. Wody przyległe do plaży w tym rejonie noszą nazwę Swidnej Zatoki (stanowi ona część Zatoki Pomorskiej). Są to wody słonawe, w których często można spotkać także ryby słodkowodne. Bałtyk jest morzem o niewielkim zasoleniu (7—8 promille tj. 7—8 gramów soli na 1 litr wody, gdy przeciętna dla mórz świata wynosi 30 promille). Z tej przyczyny ilość żyjących tutaj gatunków ryb jest niewielka, a występujące ryby mają mniejsze rozmiary. Np. śledź bałtycki jest mniejszy od śledzia z Morza Północnego. Dlatego oraz ze względu na ograniczoną wydajność wód Bałtyku, nasi rybacy pływają na połowy na bardziej odległe morza.
Patrząc na horyzont widzimy z jednej strony; wygiętą ku północy linię brzegową wyspy Uznam, a po przeciwnej rozległe wody Bałtyku ze statkami stojącymi na redzie i oczekującymi na pilota, który je wprowadzi do portów — Szczecina lub Świnoujścia. Inne statki z ładunkami płyną ku północy. Ruch jest tu zawsze duży.
Zbliżając się do granicy polsko-niemieckiej widzimy po niemieckiej stronie pobliskie kąpieliska. Pierwsze to Ahlbeek — oddalone od naszej granicy zaledwie o ok. 1,5 km, położone jest na nizinie przymorskiej i posiada plażę podobną do świnoujskiej. Nieco dalej (odległość 4,5 km) Heringsdorf, a za tą osadą kolejne kąpielisko Bansin. Wszystkie są wyraźnie widoczne. Za osadą Bansin rozpoczyna się klifowy brzeg wyspy Uznam. Wszystkie wymienione tutaj niemieckie kąpieliska tworzą zespół zajmujący około 5—6 km płaskiego brzegu morskiego.
Osoby, które odbywały spacer leczniczy tutaj powinny się zatrzymać na dłuższy odpoczynek i następnie tą samą trasą tj. brzegiem morza wrócić do swego pensjonatu. Natomiast turyści zwiedzający Świnoujście przy granicy skręcają pod kątem prostym w lewo, ścieżką prowadzącą przez wydmy i lasy, do drogi.

urlop
travel
Turystycznie

Podobne artykuły:

Spacer plażą w Świnoujściu

admin — Sun, 11 Sep 2011 10:04:11 +0000

Plażą do granicy polsko-niemieckiej i do śródmieścia
Trasa długości ok. 6 km, czas 3—4 godz., początkowo wiedzie brzegiem morza i ma — jak to stwierdzają lekarze uzdrowiska — duże znaczenie lecznicze; trzeba iść w odległości ok. 6 m od wody. Spacer działa pozytywnie przy wadach serca, chorobach wieku starczego, nadciśnieniu, chorobie tarczycy i górnych dróg oddechowych. Pożyteczne są też tego typu spacery dla osób po zawale (ale dopiero po 2—3 latach od zawału). Przy granicy odpoczynek 1/2 — 1 godz., następnie powrót brzegiem morza lub promenadą.
Punktem wyjściowym spaceru jest brzeg Bałtyku w rejonie ul. Powstańców Śląskich (przy przy-plażowym centrum usługowym, koło restauracji „Albatros”).
Spacer, idąc w kierunku zachodnim, rozpoczynamy przy zachowanych fragmentach betonowego mola, obok wypożyczalni sprzętu wodnego. Kogo interesują sporty wodne może tutaj — w dni pogodne — wypożyczyć kajak względnie rower wodny.
Najpierw kilka uwag o plaży. Odcinek na którym się znajdujemy to wschodnia mierzeja wyspy Uznam. Mierzeje zbudowane z piasków przyniesionych przez wody i wiatry są na polskim wybrzeżu zjawiskiem dość powszechnym. Tego typu brzeg nazywa się akumulacyjnym (ponieważ tutaj następuje akumulacja piasku), w odróżnieniu od brzegu stromego — klifowego.
Odcinki akumulacyjne obejmują w Polsce około 80% wybrzeża. Geneza powstawania plaży akumulacyjnej jest następująca: fale morskie uderzające o wybrzeża klifowe, a także wiatry i deszcze, sprawiają, iż z odcinków stromych spadają do wody co roku olbrzymie masy gruzu skalnego. Ten gruz, głównie piasek, jest następnie przez wody i wiatry przenoszony w inne miejsce. I w ten sposób powstają mierzeje — piaszczyste fragmenty naszych plaż, najbardziej odpowiadające potrzebom wczasowo– wypoczynkowym.
Ląd, na którym teraz stoimy, kilka tysięcy lat temu jeszcze nie istniał. Szumiało tutaj morze sięgające od wzgórza Chełm, położonego na zachód od Świnoujścia, aż po wzniesienia centrum wyspy Wolin. Była to tzw. Brama Świny. W wyniku stałego podmywania klifów prądy morskie przynosiły tutaj piasek,, a wiatry sypały wały wydmowe. W ten sposób Brama Świny została z obydwu stron prawie zupełnie zamknięta mierzejami. W historii tych ziem zdarzały się długie okresy, kiedy Świna była tak zasypana piaskami, że przestawała być żeglowna.
Obserwacje naukowe wykazują, iż na wyspie Wolin klify cofają się rocznie o ok. 80 cm. Natomiast na Uznamie — w rejonie, w którym się znajdujemy — wiatry sypią nowe wały co 35—40 lat. Idąc z miasta przez park na plażę uważny obserwator spostrzeże te wydmowe wały ciągnące się mniej więcej równolegle do brzegu Bałtyku. Jeszcze w XVIII w. brzeg morza był znacznie bliżej miasta. Przez ok. 200 lat morze usypało ok. 1,5 km lądu. Obserwujemy więc tutaj zjawisko cofania się morza z szybkością ok. 7 m rocznie.
Idziemy powoli plażą w kierunku zachodnim, jest ona piękna w każdej porze roku. Zimą na brzegu gromadzą się wielkie zwały lodu wyrzucanego przez morze; wiosną bardzo długo leży śnieg powoli topniejący, bowiem tutaj wiosenne ciepła przychodzą ze znacznym opóźnieniem (co jest wynikiem oddziaływania chłodnych wód Bałtyku). W każdej porze roku plaża jest inna i w każdym okresie warto ją oglądać, także w czasie sztormów.

tani urlop
nadmorski
wycieczki
o wczasach

Podobne artykuły:

Świnoujście dzielnica wczasowo-wypoczynkowej

admin — Thu, 01 Sep 2011 10:01:31 +0000

ul. Chopina wiedzie nas do ul. Matejki. Rozpoczynają się tu tereny parkowe położone na wysokich wydmach. Przy zbiegu ulic znajdują się stadion i amfiteatr.
Stadion ma ok. 100 lat i! służył wielu imprezom sportowym (przed I wojną światową przede wszystkim hippice). Jest on pięknie położony wśród zieleni; po ostatniej rozbudowie ma 5 tys. miejsc siedzących. Przy wejściu wita nas metalowa statua dziewczyny trzymającej 5 olimpijskich kółek. Nieco dalej po lewej stronie, olbrzymia sosna nosząca nazwę „Rodzina”, wysoka 25 m, obwód 166 cm, cała pokryta bluszczem, tak iż tworzy potężną kolumnę zieleni.
Po przeciwnej stronie ul. Matejki, w otoczeniu zieleni, amfiteatr posiadający 2 tys. miejsc. Tutaj w sezonie letnim odbywają się masowe imprezy artystyczne, podczas których występują zespoły z całej Polski. Po tej samej stronie ulicy, nieco bliżej morza, na rogu ul. Henryka Sienkiewicza znajduje się źródło solankowe nr IV.
Jesteśmy już blisko dzielnicy wczasowo-wypoczynkowej i przymorskiej promenady. Tym razem jednakże nad morze nie pójdziemy. Trasa naszego spaceru wiedzie ul. Matejki w kierunku śródmieścia. Po kilku minutach dochodzimy do punktu, gdzie ul. Matejki krzyżuje się z szosą wiodącą ku granicy państwowej (droga do Ahlbecku). Ulica, ta w kierunku zachodnim nosi nazwę al. Wojska Polskiego, a w kierunku do śródmieścia ul. Marszałka Michała Żymierskiego.
W pobliżu skrzyżowania, nieco na południe od al. Wojska Polskiego, znajdował się dawniej dworzec kolejowy Swinoujście-Zdrój. Do czasów wojny miasto posiadało po stronie uznamskiej 2 dworce kolejowe, niezależnie od dworca na Warszowie po stronie wolińskiej. Przeprowadzenie granicy państwowej bezpośrednio na zachód od miasta sprawiło, że dworce po stronie uznamskiej postanowiono wykorzystać na inne cele, bowiem krótkie odcinki linii kolejowych nie posiadają tu praktycznego znaczenia.
Ul. Żymierskiego idziemy w kierunku miasta. Tutaj między ulicami Matejki i Grunwaldzką zbudowano po wojnie, na terenach zupełnie zniszczonych, nowoczesną Grunwaldzką Dzielnicę Mieszkaniową,
w której mieszka ok. 6 tys. osób. Zabudowa dzielnicy składa’ się z bloków 5-kondygnacyjnych oraz kilku domów 10-piętrowych. Posiada własne centrum handlowo-usługowe ze sklepami i kawiarnią.
Idąc ul. Żymierskiego mijamy bar mleczny, wiele sklepów i zbliżamy się do pl. Kościelnego, położonego przy wylocie ul. Grunwaldzkiej na pl. Wolności. Centrum trójkątnego placu zajmuje kościół Chrystusa Króla.
Pierwsza wzmianka o kościele w Świnoujściu (a właściwie we wsi Świna Zachodnia) pochodzi z 1336 r. Można przypuszczać, iż był to wówczas niewielki kościółek gotycki, być może podobny do zachowanego kościoła w Karsiborze. Późniejsze wiadomości pochodzą dopiero z początków XVIII w. Wzmianki z 1720 r. mówią o osadnikach mieszkających w pobliżu kościoła. W 1748 r. ulica przykościelna liczyła 7 domów. Miasto rozwijało się i w końcu XVIII w. świątyńka była już za mała. Rozebrano wówczas dawny kościół, a na jego miejscu w 1. 1788—92 wystawiono obecny. W 1881 r. wzniesiono przy kościele wieżę, która i obecnie dominuje nad miastem.
Wnętrze kościoła obiegają dwa piętra balkonów. Ze stropu zwisa drewniany model statku z 1814 r. wysoki ok. 2 m. Jest tu również kilka zabytków średniowiecznej snycerki z XV w.; niewielkie gotyckie rzeźby zachowały się w dobrym stanie (niewątpliwie pochodzą one ze starego kościółka). W 1. 1968′—70 wnętrze świątyni zostało zmodernizowane i wyposażone w nowoczesne dzieła plastyków.
Z kościoła już tylko 150 m do brzegu Świny, gdzie kończymy spacer po najstarszych częściach Świnoujścia.

zdrowie
nocleg
tani wypoczynek

Podobne artykuły:

Świnoujście Plac Słowiański

admin — Sun, 31 Jul 2011 09:58:45 +0000

Pl. Słowiański łączy się z pl. Wolności — dawnym Małym Rynkiem. Współczesność przeczy historii, gdyż plac Wolności jest obecnie większy od pl. Słowiańskiego. Stąd biorą początek liczne ważne ulice miasta: ku południowemu zachodowi biegnie ul. Grunwaldzka prowadząca do granicy państwowej (w kierunku niemieckiego miasta Uznam), na zachód ul.. Marszałka Michała Żymierskiego (do granicy i dalej do niemieckiego kąpieliska Ahlbeck), a na północ ul. Bohaterów Stalingradu wiodąca nad morze.
Przy pl. Wolności jest kilka starszych domów o dachach dwuspadowych, późniejsze pochodzą z przełomu XIX i XX w., pozostałe zostały zbudowane przed kilku laty. Przy placu mieści się wiele sklepów,” zakłady gastronomiczne (restauracja „Żeglarska” i duży bar samoobsługowy „Neptun”) oraz urząd pocztowy w budynku z czerwonej cegły, w którym główna sala jest ozdobiona wielkim obrazem z mapą świata oraz sylwetkami statków z różnych epok; całość wykonana techniką sgraffito.
Z pl. Wolności udajemy się ul. Bohaterów Stalingradu w kierunku północnym. Mijamy gmach KP PZPR i miejscowego oddziału redakcji „Głosu Szczecińskiego”, nieco dalej PKO oraz kawiarnia „Gry-fia”. Pierwsza przecznica to ul. Piastowska, u jej wylotu na skwerze olbrzymia śruba okrętowa.
Przy ul. Piastowskiej — na lewo od trasy — znajduje się klub NIT (nauczycieli, inżynierów i techników), na prawo Zasadnicza Szkoła Rybołówstwa Morskiego i niewielki kościółek Najświętszej Marii Panny — Gwiazdy Morza.
Klub NIT jest jedną z placówek kulturalnych, gdzie gromadzi się młoda inteligencja, jest tutaj sala wystawowa i odczytowa oraz kawiarnia.
Zasadnicza Szkoła Rybołówstwa Morskiego dostarcza kadr przedsiębiorstwom połowowym. Gmach przez nią zajmowany i jego otoczenie wiąże się z martyrologią narodu polskiego z czasu ostatniej wojny. Jak już wspomniano w czasie wojny w niemieckich przedsiębiorstwach Świnoujścia pracowały tysiące Polaków i obywateli innych krajów. Często miały miejsce masowe egzekucje. W marcu 1944 r., według zeznań Polaków, którzy wówczas tu przebywali, na lipach rosnących pomiędzy szkołą i halą sportową powieszono 25 ofiar. W przylegającej hali sportowej mieścił się magazyn odzieży po pomordowanych; okrwawione rzeczy sprzedawano robotnikom przymusowym po 10 marek za worek.
Nieco w głębi ul. Piastowskiej wznosi się dawny „polski kościół” NMP Gwiazdy Morza. Neogotycką świątyńkę z czerwonej cegły zbudowano w końcu XIX w. w dużej mierze ze składek polskich robotników rolnych, którzy pracowali u junkrów, oraz ze składek polskich turystów spędzających urlopy w Świnoujściu. Kościółek zwano „polskim” także dlatego, że katolikami byli w większości Polacy.
Kościółek ma wieżyczkę z napisem „Ave Maris Stella” (Witaj Gwiazdo Morza) i sygnaturkę. Nad portalem mozaika przedstawiająca NMPannę z Dzieciątkiem w łodzi na falach Bałtyku. Przy wejściu do kościoła dwa wysokie, ozdobne, żelazne krzyże, dzieła kowala-artysty. We wnętrzu zwraca uwagę witraż z polskimi świętymi: Kazimierzem i Wojciechem.
Idziemy ul. Bohaterów Stalingradu w kierunku północnym, mijając wspomnianą już halę sportową. Przed nami osiedle Chopina, zbudowane na miejscu zniszczonych przez wojnę domów, składające się z nowoczesnych bloków mieszkalnych.
Przy osiedlu skręcamy na lewo w ul. Chopina, która oddziela dawny cmentarz, zamieniany obecnie na park, od osiedla. Park zajmuje wyniosłą wydmę, porośniętą starodrzewem, wśród którego jest dużo pomników przyrody. Między innymi godne uwagi są potężne świerki pospolite, wiąz szypułkowy, stara akacja i jesion pospolity pokryte wspaniałymi okazami zimozielonych bluszczy.
Przy zbiegu ul. Chopina i Paderewskiego — po prawej stronie trasy — dwa duże okazy cisów noszące nazwę „Korsarze”. Są to okazy dwupienne o wysokości ok. 7 m i obwodzie w pierśnicy 55— 60 cm. W Świnoujściu cisy nie należą do rzadkości, ale okazy drzewiaste tych rozmiarów godne są uwagi.

noclegi
podróże
wybrzeże
turystycznie